Avrupa’nın en güneşli ülkesinin fotovoltaik Pazarı ne durumda? İtalyan hükümeti , fotovoltaik üreticilerini cesaretlendirmek adına ilk teşviki 2001’de verdi.

Genelde “Fotovoltaik Çatılar” olarak adlandırılan programın amacı halkı bilinçlendirmek ve kullanımı yaygınlaştırmaktı ancak sınırlı başarı oranı ile yetindi. 2005 ortasında hükümetin deklere ettiği “Conto Energia” yaygın tanımıyla feed-in-tarrif sistemi 2. teşvik yapısındaydı. Sistemin avantajı ise Gestore dei Servizi Elettrici S.p.A(İtalyan Elektrik İşleri İdaresi) enerji üreticilerine ilk 20 yıl için satın alma garantisi vermesiydi. 2005 yol haritası ile hareket eden yetkililer kısa vadede 100megavat, 2015 sonuna kadar ise toplam 300megavat kurulu yenilenebilir güç hedefliyordu. Verilen teşvikler 2006 yılında lisans başvurularında patlama yarattı. Vizyon ve hedef büyütmeyi uygun gören hükümet 100megavat hedefini 500megavata çekti. Gelişmelerin doğal sonucu olarak 2015 hedefi 300megavat 1000megavat değerine yükseltildi.Üretim ve yatırımda hızlanma sağlayan feed-in-tarrif değerlerini alttaki tabloda inceleyebilirsiniz. 

Senelik büyümenin bir önceki senenin 2 katına ulaştığını gören hükümet yatırımların önünde engel olmamak için vizyon genişletmeye devam ederek çeşitli düzenlemeler ve kurallarla birlikte 2016 hedefini 3000megavata çekti. Yeni düzenlemeler arasında en dikkat çekici olanı ise bir santralin belirlenen teşviki alabilmesi için kanunda belirtilen vasıflara haiz olması şartıydı. 2009 yılı başına kadar iyileştirmeler ve düzenlemeler devam etti.Bitirmek üzere olduğumuz 2009 yılı ve hükümetin gelecek yıllar için yol haritalarına bakarak İtalya’da fotovoltaik yatırımlarının karlı ve az riskli olduğunu söyleyebiliriz ama gerçek sonuçları alabilmek bütün ihtimalleri değerlendirmek gerek. Kanunlar tarım alanlarını güneş tarlası için uygun belirlese de yatırımcılar doğru ölçülerde ve özelliklerde bir arazi bulmanın zorluğunun farkında. Arazi şartları ve arazi sahibi ile anlaşmanın zorluğu nedeniyle sadece hazır ya da bitirilmemiş projelere yatırım yapan firmalar bile mevcut. Bu güçlüğü yenebilmek için firmaların bulduğu çözümler: kontrat şartnamesine arazinin gerekli şartları karşılayamaması halinde mal sahibi tarafından geri alım garantisi veya kiracının isteğine bağlı kontrat süresidir. Saydığımız opsiyonlar dahilinde sermaye riski ve bağlayıcı zorunluluklar arasında denge sağlanmış gibi görünse de hangi şartın geçerli olacağını belirlemek de zor bir karardır. Diğer bir risk ise hükümetin belirlediği şartlar dışında yerel yönetimlerin kendi kararlarını vermesidir. Yasalarla belirlenen şartlar dışında yerel yönetimin şartlarını karşılamak İtalya genelinde risk farkları yaratmaktadır ve henüz devlet konuya çözüm getirebilmiş değil. İtalya da yatırım yapmanın bir zorluğu da şebeke bağlantısı konusudur. İtalyan Elektrik İşlerinin düzenlemeleri kapmasında 10megavat altı ve üstü işletmeler farklı bağlantı şartı ve sürelerine tabidir. Zorunlu ön ödemeli bağlantı sözleşmeleri ve 30-90 gün arası değişen bağlantı alt yapı tamamlama süreleri üretim başlamadan önce firmalara ekstra yük bindirmektedir. Elektrik İşlerinin konuya dair tek yaptırımı üretici ve dağıtıcı firmalara bağlantı aktivasyon tarihi bildirme zorunluluğu getirmesidir.

Bütün Avrupa ülkeleri tarafından en potansiyel güneş pazarı İtalya’nın bütün devlet destekleri ve imkanlarına rağmen coğrafi şartlar ve zorunluluk getiren hükümler nedeniyle risk içerdiği ve yatırım yapmadan önce araştırmalara ciddi zaman ve bütçe ayrılması gerektiğini görürüz. Hızla gelişen rekabet ortamında akıllı ve hızlı adımlar avantaj sağlasa bile bu pazarda verimsiz bir santral kurma ve üretime geçmeden para kaybetme risklerini doğurmaktadır.

renewableenergyworld