Günümüzde fosil yakıtlar ile çalışan güç santrallerinin çoğu, bu yakıtları suyu buharlaştırmak için bir ısı kaynağı olarak kullanmaktadır.
Kaynayan suyun oluşturduğu buhar daha sonra büyük türbinleri çevirmekte kullanılmakta ve bunun sonucunda harekete geçen jeneratörler ile elektrik üretilmektedir. Yeni nesil güç santralleri ise fosil yakıtların yerine güneş enerjisini suyu buharlaştırmak ve böylece türbinleri döndürmek için kullanmaktadır.
Bu çeşit güneş enerjisi sistemlerine toplayıcılı solar güç sistemleri denir. Bu sistemlerin üç ana çeşidi vardır.Parabolik-oluk,çanak-motor ve güç kulesi.
Parabolik-Oluk sistemleri güneş enerjisini uzun, U şeklinde eğimli aynalar yardımı ile bir noktada yoğunlaştırır.Güneş ışınlarının yoğunlaştırıldığı bu noktadan yani oluktan bir boru geçirilir. Böylece güneş ışınları yoğunlaştırılmış olarak bu borunun üzerine düşer ve içinde devirdaim halinde bulunan yağı ısıtır. Isınan sıcak yağ daha sonra aynı eski tip güç santrallerinde olduğu gibi suyun buharlaştırlmasında kullanılır.
Çanak-Motor sistemleri ise büyük uydu antenlerine benzeyen aynalar ile kaplanmış bir çanak yardımı ile güneş ışınlarını bir alıcının üzerinde yoğunlaştırır. Bu alıcının görevi ısıyı emmek ve motorun içine bulunan sıvıya emdiği ısıyı iletmektir. Isı, motorun içindeki sıvının patlamasına ve pistonları itmesine yol açar. Böylece elde edilen mekanik güç jeneratörün veya alternatörün elektrik üretmesi için kullanılır.
Güç Kulesi sistemi geniş bir alana yayılmış aynalar yardımı ile güneş ışığını aynaların ortasında bulunan bir kulenin tepesindeki alıcının üzerinde yoğunlaştırır. Bu ısı, alıcının içinde devirdaim yapan erimiş tuzun ısınmasını sağlar. Isınan sıvı tuz ise yine bilinen güç santrallerindeki gibi suyu buharlaştırmak ve türbinleri döndürüp jeneratör ile elektrik üretmek için kullanılır. Sıvı tuz sahip olduğu ısıyı iyi tuttuğu için, elektriğe çevrilme işleminde kullanılmadan önce günlerce saklanabilir. Başka bir deyişle, bulutlu bir günde veya güneş battıktan sonra da elektrik üretmek mümkündür.
